Beperking / Limitation

Beperkingen in mijn dagelijks leven.


Door het ouder worden, diverse gezondheidsproblemen en een ongeval in 2003 zijn mijn fysieke en mentale gesteldheid teruggelopen. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat dit INLEVEREN niet helemaal zonder strijd gaat. Mijn uitspraak: "Vroeger was ik sterk, tegenwoordig ruik ik sterk". die ik met regelmaat uit, doet van binnen zeer. Hoe waar is de uitspraak: Wanneer je wat mankeerd, begin je je gezondheid te waarderen." Niemand wil afhankelijk zijn en een ieder wil zoveel als mogelijk onafhankelijk kunnen leven.

Ik heb er aan moeten wennen. Wennen aan de hele dag pijn, het moe zijn, geen uitzicht hebben op verbetering(en), het verleden waardoor ik met regelmaat wordt ingehaald. De nachtmerries, flashbacks en de pijnlijke herbelevingen. Het kost veel energie. Aan de buitenkant zien of merken weinig mensen hier iets van. Het is soms ook lastig uit te leggen.Je stuit op onbegrip omdat het visueel niet of nauwelijks waarneembaar is voor de nabije omgeving. Dat maakt het vaak lastig voor de omgeving maar ook voor mijzelf. "Het gaat goed" zal je me horen zeggen. Omdat hoe het écht gaat nagenoeg onmogelijk is uit te leggen. Vaak voel je je daardoor dan ook alleen of onbegrepen.

2003 Ongeval met rugletsel:
Op 18 augustus 10:10u op Kaai 1333 te Belgie verandere mijn fysieke leven enorm doordat ik ruim 5,5 meter naar beneden ben gevallen en daar mijn onderrug heb gebroken naast een herssenschudding, vocht achter mijn longen, een gescheurde bijnier, kapotte knieen en ellebogen. Ik kwam thuis in een rolstoel. Doktoren in het ziekenhuis Brasschaat te Belgie vertelde mij dat ik er sterk rekening mee moest houden niet meer te kunnen lopen. Gelukkig ben ik weer gaan lopen en heb enkele jaren redelijk kunnen acteren. Echter, na een bezoek aan de universiteit Nijmegen is mij meegedeeld dat met het ouder worden er degelijk rekening gehouden moest worden met vermindering en inlevering van mijn fysieke gesteldheid.

De doktoren en specialisten hebben helaas gelijk gekregen. Inmiddels al meer dan 14 jaar ga ik hiermee om. Dit houdt in dat ik dagelijks pijn heb. De ene dag meer dan de andere. Bukken, buigen en torsie bewegingen zijn nagenoeg niet meer mogelijk, als ik een vloeipapiertje verkeerd van de grond opbeur kan het gebeuren dat ik de dagen er na moet liggen en verdraaien omdat alles mij dan pijn doet. Een reeks medicijnen en zelfs olie van de hennepplant houden mij op de been. De uitspraak van mijn lieve zus die mij op kwam zoeken toen ik thuis kam uit het ziekenhuis spoken wekelijks door mijn hoofd. Ze kneep in mijn wang en zei: "Overgeven jochie,..... is de grootste strijd broer". Zelf had zij net een tia gehad. Deze uitspraak ben ik nooit meer vergeten.

Doordat het lopen moeilijker is geworden en ook het overbruggen van afstand ben ik genoodzaakt af en toe met een stok te lopen en gebruik te maken van een invalidenkaart. Ik heb mij hiertegen verzet, maar het is bij tijden onontbeerlijk. Een afstand overbruggen houd bij maximaal 100 meter op. Dan ben ik uitgeteld door de pijn in mijn linkerbeen en onderrug alsook dat ik hap naar adem. Door het medicijngebruik ben ik dagen niet in staat, alsook mag ik niet, autorijden. Ik heb inmiddels mijn motorfiets moeten verkopen doordat mijn linkerbeen soms uitvalt en het op- en afstappen ging niet meer veilig en heb een auto met automaat moeten aanschaffen. Als je dan achterom kijkt tel ik mijn zegeningen wat ik nog allemaal kan en mijn doen. Dan kijk ik vooruit met de gedachte "Het wordt beter en we gaan er voor". Opgeven is verliezen.Vandaar dat ik nu weer rijdt in waar ik ooit op bgonnen ben. Een Driewieler

Inspanning & Zelfstandigheid:
Ondanks dat het er misschien makkelijk uitziet vanaf de buitenkant gezien, vallen veel dingen mij steeds moeilijker en kost het veel inspanning. Hoe Leuk ik het ook vindt om te doen om websites te bouwen, deze pagina heeft mij dagen en uren gekost om het in elkaar te zetten. Eten koken wat ik met liefde doe en heb gedaan valt mij steeds moeilijker, autorijden hoogstens 30 minuten, lopen hooguit 25 meter, dingen helpen dragen zoals boodschappen hooguit een pak melk, Spelen met mijn lieve Rebel kost mij veel moeite, Knutselen wat ik graag mag doen wordt vaker en vaker door een ander gedaan of uitgevoerd en steeds vaker ben ik afhankelijk van andere. Dat is iets wat mij nog wel eens dwars zit en tast mijn zelfstandigheid aardig aan.

Scoliose:
Ook is door de specialisten geconstateerd dat ik ook Scoliose heb, makkelijker uitgelegd is dat ik een kromme rugwervel heb. Naast de andere onhebbelijkheden is ook hier is het woord Dagelijkse PIJN vaak op zijn plaats. Hier kan verder niets aan worden gedaan volgens de specialisten en moet ik een weg vinden hiermee om te gaan. Het is erg vermoeiend doordat ik steeds van positie moet wijzigen, mede door mijn onderrug en scheve houding, met lopen, zitten en liggen. Dan denken we maar weer aan al die mensen die het moeilijker hebben dan ik en kan ik meestal wel door.


2010 Hart:
In 2010 zat ik in een interview m.b.t. een hulpactie in Zuid-Africa en ik zakte weg. Ik werd wakker in het ziekenhuis te Heerenveen en daar werd mij verteld dat ik een hartritme stoornis heb. "gelukkig" dat er medicijnen zijn want het gaat buitengewoon goed. Ik ben er dan ook erg dankbaar mee. Het houd wel in dat ik bijvoorbeeld warme landen moet gaan ontwijken, want ik kan niet meer zoals voorheen tegen echte warmte. Mijn jongere broertje had minder "geluk", daar is inmiddels een stend ingebracht.

2012 Neuropathie:
In 2012 ging ik naar het ziekenhuis voor het verwijderen van een niersteen waar ik na mijn ongeval alleen maar meer last van heb gekregen. Deze niersteen was dermate groot dat deze niet vergruisd kon worden. Daarvoor was ik al diverse malen in de vergruizer geweest met succes. Na de verwijdering werd ik twee dagen later opgebeld door het ziekenhuis. Ik moest een afspraak maken met de dokter. Deze vertelde mij dat er een tumor was ontdekt op mijn nier. Tijdens de operatie is er een kwaadaardige tumor van 1.6cm verwijderd van mijn nier. Ik heb inmiddels diverse keuringen gehad en het gaat gelukkig goed op een klein detail na met grote gevolgen. Door de operatie is er wondverkleving ontstaan. Met een heel mooi woord heet dit: Neuropathie. Helaas valt hier nagenoeg weinig aan te doen. Doordat ik al stevig aan de medicijnen zit, heeft een verhoging geen zin volgens de doktoren. Het is een lastige bijkomstigheid waar ik dagelijks elke uur, nagenoeg elke minuut mee wordt geconfronteerd.

Zware Burn-out:
Door alle stress, slapenloosheid, en spanningen is er begin 2015 een zware Burn-out geconstateerd. Ik heb het eerst weg proberen te duwen. Mike en een burn-out? ga toch weg met die fabeltjes. Helaas,... en heel bitter, het is helaas niet anders.Murf gemaakt door overheidsinstanties w.o. het UWV die je ondanks de helse pijn die een bezoek met zich meebrengt je telkens oproepen onder het mom van ”zorgvuldigheid”. Wanneer je langdurig wordt blootgesteld aan een stressveroorzakende situatie(s), kan dat zorgen voor overbelasting en uitputting. Dit heeft dus mede geresulteerd in een (volgens de psygoloog en psygiater) zware burn-out.

2015 en voorgaande jaren PTSS:
In 2015 is naar voren gekomen dat ik PTSS heb. Dit is meer en pittiger dan ik had verwacht en heeft erg veel invloed op mijn dagelijks bestaan. De aanleiding was o.a. de flashbacks, slapeloze nachten, nachtmerries en vermoeiende waakzaamheid. Op advies van diverse doktoren en mijn huisarts is er gestart met een zogeheten EMDR Therapie. Hoewel ik er erg skeptisch tegen over heb gestaan, moet ik toegeven dat er een paar pittige zaken zijn opgeruimd ofwel die hebben een plaatsje gekregen. Echter,..... er zit nogal wat. Dan mag je denken aan het verleden, de KOSOVO oorlog ritten tot ver in Rusland en overige oostbloklanden, "jeugd". Ook dit maakt mij moe en kost erg veel energie.


2015 einde motor: Er op uit met de de Motor en/of Trike wat ik heel erg graag mocht doen is definitief over. Dit heb ik jaren met veel plezier mogen en kunnen doen. Na mijn ongeval in 2003 heb ik enkele jaren overgeslagen maar ben uiteindelijk toch weer begonnen met rijden. Helaas door steeds meer fysieke problemen w.o. steeds meer rugklachten, uitval linker been en hoog medicijn gebruik moest ik mij er uiteindelijk bij neer leggen. Dit heeft veel, erg veel moeite gekost. Het is gewoonweg niet meer verantwoord. En wat zal ik het missen.
Wat ik nu rijd? KLIK HIER en je weet het. Ik rijd nu waarop ik ooit als klein jongetje mee ben begonnen.

2016 Polyartrose:
In 2016 is uit onderzoek gebleken dat ik Polyartrose heb. Via en doorverwijzing huisarts naar een specialist reumatoloog kwam dit naar voren.Je hebt polyartrose als je artrose in meerder gewrichten tegelijkertijd hebt. Het kraakbeen gaat, door verzuring, in meerdere gewrichten in kwaliteit en kwantiteit achteruit en kan op den duur zelfs geheel verdwijnen. Het chronische en progressieve karakter van polyartrose zorgt voor veel pijn en problemen. Hoewel ouderdom een risicofactor is om poly-artrose te krijgen is (poly)artrose niet gebonden aan leeftijd. Jonge mensen kunnen het krijgen met als mogelijk gevolg een ernstige beperking in hun beweging.Naarmate je ouder wordt komen steeds meer zuren vrij in het lichaam en loop je steeds meer beschadigingen op terwijl je minder goed in staat bent deze te repareren. Door deze verzuring kan de aanmaak en afbraak van weefselbestanddelen minder goed functioneren waardoor microbeschadigingen ontstaan. Omdat verzuring toeneemt naarmate je ouder wordt, krijgen ouderen vaak eerder last van artrsose.Omdat poly artrose niet beperkt is tot één gewricht is het verstandig te kijken naar oplossingen voor het hele lichaam. Het lichaam ontzuren is hierbij belangrijk omdat ze de bron aanpakken: het verzuurde kraakbeen. Met name ontzuren zorgt ervoor dat het kraakbeen zich kan herstellen waardoor bewegen makkelijker wordt.




We schrijven nu 28-05-2017. Last van dikke voeten tot bij het overgevoelige en pijnlijke af. 54 medicijnen die mij elke dag overeind houden. Er wordt aan gewerkt dit te minderen.

Spieren en gewrichten:
Door de pijn in mijn rug, de Neuropathie, Degeneratieve klachten en Antalgisch looppatroon (Pijn vermijdend) heeft zich ook pijn gaan voordoen aan de heup, knieèn met als resultaat regelmatige uitval linkerbeen. Het maakt niet uit, dit gebeurd in de nacht en overdag. De straling loopt naar de nek toe wat hoofdpijn en stijfheid in de schouders veroorzaakt. Dit laatste is mede dankzij PTSS, Spanningen en Stress. Bij een verkeerde beweging voelt het alsof mijn hoofd een speldenkussen is geworden.

Slapen, een droom:
Slapen is een drama te noemen. door alle facetten, spanningen en inspanningen, slaap ik gemiddeld (als het lukt) 2 tot 3 uur per dag. Menig nachtje tref je mij dan aan in mijn ”veilige bunckhouse” ofwel de garage. Dan wil de slaap gewoonweg niet komen en gaan mijn gedachte voortdurend. Ik ben jaloers op mijn vrouw. Die heeft de mogelijkheid gedachteloos om zich heen te kijken. Zo ben ik ook jaloers op een beer die zijn winterslaap houdt. Je mag best weten dat ik daar soms enorm naar verlang. Gewoon even voor 6 maanden voor niemand bereikbaar.

Hersenen en slaap: Slapen is vaak fijn; je rust uit en hebt energie om met plezier aan je dagelijkse activiteiten te beginnen. Wanneer je slaapt, blokkeren uw hersenen alle omgevingsprikkels zodat de buitenwereld tijdelijk nauwelijks invloed heeft.Slaap is belangrijk voor het gezond houden van je hersenen; het heeft een positieve invloed op het geheugen en het afweersysteem. Als je langere tijd slecht slaapt, heb je een verhoogd risico op angst, depressie, diabetes type 2, obesitas, hart- en vaatziekten en dementie.

Concentratie:
Door al deze genoemde punten, is ook mijn concentratie achteruit gegaan. Letters dansen voor mijn ogen als ik probeer achter de computer wat op te pakken. Een boek lezen, wat ik erg graag mag doen, is voorlopig niet aan de orde. Na een paar regels ben ik het al weer kwijt. Mijn geheugen is een kladblokje met pen geworden, anders vergeet ik het gewoon wat ik ook al weer moest doen. Zelfs Luisterboeken volledig uitluisteren is al een uitdaging op zich. Zo wordt de wereld wel steeds kleiner en dat beangstigd mij best wel. Knutselen in de garage hoef ik met de kou niet te doen en machine gereedschap durf ik nagenoeg niet te gebruiken. Ja,....een schuurmuisje, dat gaat nog.

Het Grootste gevecht:
Het grootste gevecht is ERKENNING. Erkenning door de diverse instanties. Het is een verschrikking te weten hoe lang en telkens opnieuw je moet vechten, keer op keer jezelf bewijzen, aandragen van steeds weer bewijslast. Vragen aan specialisten om hun bevindingen aan het papier toe te vertrouwen. Dit is het meest frustrerende van alles. Ik heb helaas te maken met het UWV. Een organisatie die als semi overheid werkzaam is. Hoe corrupt kan zo'n organisatie of overheid zijn. Doktoren die het helemaal met je eens zijn totdat je vraag het op papier te zetten. Dan worden ze ineens heel voorzichtig. En daar maakt de verzekeraar dan weer handig gebruik van. Zogenaamde doktoren van het UWV die gewoon maar eventjes meedelen dat je jezelf aansteld. Hoe is het mogelijk. En uiteindelijk draait het maar om één ding en dat is geld. Men beseft verder niet wat een verdriet men teweeg brengt met niet kloppende uitspraken of diagnoses die worden gesteld door medewerkers van het UWV. De langzaam draaiende ambtelijke molens en logge overheidsinstellingen die er alle tijd voor nemen. Bureaucratie ten top...... Hier heb ik nog bijna het meeste verdriet van en hinder, ondanks dat ik probeer dit een plaatsje te geven.

Tot overmaat van ramp wordt ik geconfronteerd met een zogehten Burn-out. Alle spanningen, flashbacks, UWV perikelen slaan op mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid. Het wordt allemaal teveel en verlang naar rust in mijn hoofd, goede onafgebroken nachtrust en nu eindelijk eens weten waar ik aan toe ben.

Omdat ik al jaren strijd heb met het UWV, heb ik uit nood geboren een brief geschreven aan o.a. onze Minister President Mark Rutte en diverse ministeries en de TELEGRAAF om de werkwijze van het UWV aan hen kenbaar te maken. Wat zij ermee gaan doen is hun verantwoording.
Klik op de PDF-afbeelding en lees de inhoud maar.

Download brief aan Minister President Rutte PDF


Zo dan,...... dit is zo'n beetje een overzicht van de beperkingen waar ik dagelijks mee worstel. Gelukkig,.... heel erg gelukkig heb ik een lieve vrouw die mij bijstaat in alle geduld en diplomatsie. En daar ben ik enorm dankbaar mee. Dit geeft mij dagelijks kracht en moed om weer door te gaan en om te zien naar diegene die het veel slechter hebben dan ik. Is het een klaagzang wat ik hier heb geschreven om medelijden op te wekken? Nee,... Absoluut niet. Wel om een stukje duidelijkheid te geven aan diegene die mijn website lezen en weten wie ik ben. Voor mijzelf helpt het om het van mij af te schrijven. Vandaar dat ik veelvuldig gebruik maak van mijn BLOG. Dit is voor mij een heerlijke uitlaat klep waar ik mijn emoties kan delen met anderen.

Dank voor het lezen en je interesse. En kijk eens met andere ogen naar de mensen in je eigen omgeving. Onthoud: "Het meeste leed wordt geleden achter de voordeur".



quote: " In de ene helft van ons leven offeren we ons leven op om geld te verdienen, in de andere offeren we geld om weer gezond te worden. En al die tijd gaan gezondheid en leven er zachtjesaan van door.. "




Vorige pagina